Η παλαμη μου ακύμαντη θάλασσα,
νοσταλγική.
Η ματια μου ήχος κρυστάλλων,
εξαίσιος.
Η ψυχή μου το άγγιγμα σου

Ταξιδεύω στη ρωγμή των οριζόντων.
Στην λεπτή χαραμάδα π αφήνουν οι αιώνες,
ισα για να περνά το φώς, το υπερκόσμιο,
στην ψυχή μας.

Αναπολώ την αυγή που θα ρθεί
να χλιμιντρίσει, σαν άτι άγριο,
στο μαξιλάρι σου

κι εγώ εκεί,
σ ενα καρφί του τοίχου,
ανάμνηση ασπρόμαυρη ή και έγχρωμη,
αναλόγως την εποχή.

Τα σεντόνια κρατούν

Τ’ άρωμα σου.

Κρατούν

Ποτάμια ρεύματα.

Λιβάδια π’ άγρια άλογα ανεμίζουν τη χαίτη τους,

Δευτερόλεπτα διεσταλμένα σε αιώνες,

Αιώνες σε χρόνους δευτερολέπτων.

Κρατούν,

Ένα παιδί που γεννήθηκε απ τη στάχτη του ονείρου,

Ένα όνειρο μετέωρο.

Κρατούν,

Το νευρικό πέταγμα μιας πεταλούδας,

Ένα λουλούδι με άρωμα άστρων,

Την ψυχή μου ν’ ανεμίζει σαν λάβαρο,

Την ψυχή να γεμίζει το σύμπαν.