Othon Michalas
 Αρχική Σελίδα | Εγγραφή | Παραλαβή αρχείων | Αναζήτηση | 53 Ενεργοί επισκέπτες 
.::
Τε,  26 Ιουλίου 2017

 Επιλογές
 :: Αρχική Σελίδα
 :: Βιογραφικό
 :: Φωτογραφίες
 :: Contact
 Αρθρα- Μελέτες
 :: ΑΝΑΠΤΥΞΗ
 :: Δ' ΚπΣ
 :: ΕΛΑΙΩΝΑΣ
 :: ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
 :: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
 :: ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
 ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ
 :: Αναφορές
 :: Απολογισμός 2001-2006
 :: ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
 :: Λοιπά
 :: Μελέτες
 :: Παρεμβάσεις στο Δ.Σ.
 :: Προτάσεις Δ.Ε.
 Εργαλεία
 :: Βιβλίο επισκεπτών
 :: Λήψη αρχείων
 :: Συζητήσεις
 :: Φωτ.Αλμπουμ
 Δελτία Τύπου
 :: Δελτία τύπου
 Πληροφορική
 :: SIAMS.Τί είναι
 :: SIAMS.EU
 :: SIAMS.Arch.Model
 :: SIAMS.Site
 :: Teleshipping.What is?
 :: Teleshipping-Details
 :: Teleshipping-Weather
 de Profuntis
 :: .Ιστορικά
 :: Δελφικά (147)
 :: Μη με ακούς
 :: Νεανικές ασκήσεις 1
 :: Νεανικές ασκήσεις 2
 :: Νεώτερα
 :: Πεζά σχεδιάσματα
 :: Στίγματα λόγου & Χρόνου
 Ορισμοί
 :: @Portal
 :: Οροι χρήσης
 :: Προσωπικά δεδομένα
 Είσοδος
   
    
 Να με θυμάσαι
 :: Εγγραφή
 :: Ξεχάσατε τον κωδικό;
 Παρόμοιες
 :: Παρέμβαση στη συζήτηση για την τροποποίηση του Αναπτυξιακού (2004) 
 :: Παρέμβαση στη συζήτηση για την τροποποίηση του Φορολογικού (2004) 
 :: Κερκυραϊκό Παρατηρητήριο Ανάπτυξης (2002) 
 :: ΕΠΤΑΝΗΣΑ : Η ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ, Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ (2000) 
 :: Η ανάπτυξη που δεν ήρθε. (21-11-2003 Εφημ.Ενημέρωση) 
 Counter
Page visited:10812_times
ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Η ανάπτυξη που δεν ήρθε. (21-11-2003 Εφημ.Ενημέρωση)
«Μια οπΤασία πλανιέται πάνω από τα Επτάνησα. Είναι η οπτασία παλιών οραμάτων όπως διαθλώνται και  μορφοποιούνται στην ομίχλη της εποχής.»
 

Διαρρέει πλέον το τρίτο έτος του πολυσυζητημένου τρίτου κοινοτικού πλαισίου (Γ’ ΚπΣ) και αν εξαιρέσουμε κάποιες παρεμβάσεις σε έργα βασικών υποδομών, τα οποία  γίνονται με καθυστέρηση τριάντα και πλέον ετών και έντονη την δυσοσμία της διασπάθισης, κανείς και πουθενά δεν αντιλαμβάνεται εκείνη την κοσμογονία που είχε προαναγγελθεί.

 

Κοινό μυστικό αποτελεί πλέον το γεγονός της αδυναμίας της χώρας να απορροφήσει παραγωγικά και αναπτυξιακά την εισροή των κεφαλαίων.

 

Τα κονδύλια αδυνατούν τις περισσότερες φορές να βρουν δίοδο προς την παραγωγική και αναπτυξιακή  εκμετάλλευση στριμωγμένα ανάμεσα στις συμπληγάδες της ιδιοτέλειας και της γραφειοκρατίας. Οταν βρίσκουν δίοδο τότε  διολισθαίνουν εν μέρει ή εν συνόλω στις μυστηριώδεις μαύρες τρύπες που δημιουργούν ένας απέραντος νεποτισμός η χέουσα πληγή της διαφθοράς και η τεχνητή αδυναμία τοπικών  αρχόντων.

 

Ολοι θυμόμαστε τον Πρωθυπουργό να αναγγέλλει με περηφάνια και χαρά το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων για το τρίτο Κοινοτικό πλαίσιο στήριξης και το ύψος του. Πως χάθηκε  η ευφορία που προκάλεσε η επιτυχία εκείνη;

 

Η τελευταία εικοσαετία χαρακτηρίστηκε από την μονομανία της τεχνοκρατικής αυθεντίας και της αυθαιρεσίας πολιτικών νάνων. Η μανία αυτή εντοπιζόταν ήδη από την δεκαετία του ’80 και στον ειδικό τύπο καθώς και στα έντυπα των παραγωγικών τάξεων, φιλοξενήθηκαν άρθρα και αναλύσεις.

 

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, ως  μέλος διαφόρων Ευρωπαϊκών φόρουμ και ομάδων επεξεργασίας του επερχόμενου κοινοτικού πλαισίου, αγωνιζόμουν, μαζί με αρκετούς  άλλους, να καταδείξουμε την αναγκαιότητα ανάπτυξης μηχανισμών συμμετοχής της κοινωνίας καθώς και μιας στενότερης και πλέον υγιούς συνεργασίας του δημοσίου με τις δυνάμεις της εργασίας και του επιχειρείν ειδικά στις οικονομίες  του νότου.

 

 Αποτέλεσμα εκείνων των προσπαθειών ήταν να θεσμοθετούν όργανα και διαδικασίες τόσο σε εθνικό όσο και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο με στόχο την εξομάλυνση και τον εξορθολογισμό του σχεδιασμού. Η αντίληψη της άμεσης συμμετοχής της κοινωνίας και της «πιάτσας» στην διαμόρφωση, τον σχεδιασμό και την εκτέλεση των δράσεων διαπέρασε σαν κόκκινη κλωστή τις κατευθυντήριες γραμμές του προγράμματος. Τότε  αναπτύχθηκε η περίφημη ιδέα του Δημοκρατικού προγραμματισμού.

 

 

Κι όμως, σε πείσμα κάθε προσπάθειας και ελπίδας, ειδικά την τελευταία δεκαετία στον Ελληνικό χώρο έχουν καταστρατηγηθεί όλοι οι κανόνες της κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης και έχουν καταπατηθεί όλοι οι κανόνες της Δημοκρατίας και της διαφάνειας.

 

Πολιτικοί νάνοι και τεχνοκράτες μας αναγγέλλουν από καθέδρας το τραγικό μέλλον που μας περιμένει, αν δεν ακολουθήσουμε τις οδηγίες τους. Μας επιτιμούν ως δάσκαλοι τους αδιάβαστους μαθητές. Μας συνιστούν τρόπους συμπεριφοράς. Φροντίζουν πριν από μας για μας.  Βεβαίως πάντα με το αζημίωτο. Φροντίζοντας τα προσωπικά και οικογενειακά οικονομικά και μικροπολιτικά τους συμφέροντα

 

Υποτίθεται ότι ο δημοκρατικός προγραμματισμός θα λειτουργούσε σαν ανάχωμα της κοινωνίας σε αυτήν την από καθέδρας ποδηγέτηση. Όμως για να λειτουργήσει ο Δημοκρατικός προγραμματισμός απαιτούσε μια αναδιοργάνωση των θεσμικών οργάνων ώστε αυτά να αποκτήσουν την τεχνική ικανότητα να παρακολουθούν και να παρεμβαίνουν στις εξελίξεις.

 

Με απλά λόγια για να έχεις Δημοκρατικό προγραμματισμό χρειάζεται ο κάθε Δήμος, η κάθε Νομαρχία και ο κάθε φορέας να έχει το τεχνικό εκείνο προσωπικό το οποίο θα του επιτρέπει να έχει τις πληροφορίες, να τις επεξεργάζεται και να μπορεί να παρέμβει με προτάσεις. Αυτό όμως δεν το ήθελαν εκείνοι οι οποίοι έχοντας απεμπολήσει προ πολλού ιδεολογίες και όρκους έβλεπαν το επερχόμενο πακέτο σαν την ευκαιρία της ζωής τους.

 

Γι αυτό τα θεσμικά όργανα αφέθηκαν στην τύχη τους, εντελώς ανίκανα να προβλέψουν, να σχεδιάσουν, να ωριμάσουν και να επιβάλουν δράσεις. Γι αυτό γεμίσαμε από άχρηστα έργα, άθλιας ποιότητας που βουλιάζουν στην πρώτη βροχή. Γι αυτό έργα που υποτίθεται ότι θα βοηθούσαν στην ανάπτυξη μετατράπηκαν σε στοιχείο πανευρωπαϊκής δυσφήμισης  όπως κάποιοι  ΧΥΤΑ. Έργα κακοφτιαγμένα λόγω της διαπλοκής, αποκομμένα και ουσιαστικά άχρηστα λόγω της αδυναμίας των αποδεκτών να καλύψουν τα έξοδα λειτουργίας όπως η φύλαξη, η παροχή ρεύματος, η αγορά αναγκαίων για την λειτουργία τους μηχανημάτων.

 

Έργα για τα οποία, όταν γίνουν αντιληπτά θα γίνουμε διεθνώς ρεζίλι και θα αναγκαστούμε να επιστρέψουμε τεράστια ποσά στα κοινοτικά ταμεία. Βεβαίως τα ποσά αυτά θα τα επιστρέψουμε εμείς και τα παιδιά μας και όχι οι υπεύθυνοι αφού εκείνοι έχουν εξασφαλίσει το προϊόν του εγκλήματος σε παράκτιες εταιρείες.

 

Πέρασαν δύο κοινοτικά προγράμματα από την χώρα και εκπνέει σε λίγο το τρίτο. Κι όμως η Επτάνησος γίνεται συνεχώς φτωχότερη ακόμη και σε σχέση με τον μέσο όρο της Ελλάδας. Ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είχε φτάσει το 1994 στο 92% του Ελληνικού μέσου όρου κατέβηκε το 2001 στο 86%.

 

Σε πλήρη εναγκαλισμό με τους μηχανισμούς εξουσίας έσυραν, μέσα από εκβιασμούς και εξαναγκασμούς, θεσμικά όργανα στον συμβιβασμό και την συνδιαχείριση. Διέρρηξαν μέσα από παραμάγαζα, «ινστιτούτα», «εταιρείες» και «αναπτυξιακές», το συμφωνημένο θεσμικό πλαίσιο (αυτό που συμφωνήσαμε ως Έλληνες το 1974). Έσπασαν κάθε δεσμό στο επίπεδο των θεσμικών οργάνων. Αποδυνάμωσαν την θεσμική λειτουργία και δημιούργησαν ένα νέου τύπου παρακράτος.

 

Λαμπρό παράδειγμα το Περιφερειακό μας Συμβούλιο του οποίου οι αποφάσεις είχαν τυπωθεί στο χαρτί εφτά μέρες πρίν την συνεδρίαση του, παρά τις ηρωικές προσπάθειες κάποιων νομαρχών και άλλων φορέων.

 

Η ανάπτυξη, βεβαίως, δεν ήρθε.  Ούτε καν το αναμενόμενο αποτέλεσμα της απορρόφησης. Σήμερα σε συσκέψεις επί συσκέψεων αναρωτιούνται όπως ο τσοπάνος «τι έχουνε τα έρμα και ψοφάνε;» και συνεχίζουν με πονηριές, ονοματίζοντας «το κρέας, ψάρι», να ροκανίζουν.

 

Σύμφωνα με την διεθνή έρευνα για την ανταγωνιστικότητα του World Economic Forum (WEF) για το έτος 2003, η θέση της Ελλάδας στην παγκόσμια κατάταξη ως προς τον δείκτη ανταγωνιστικότητας για την προώθηση της ανάπτυξης στο μέλλον (χρονικός ορίζοντας 5 ετών) χειροτέρευσε κατά δύο θέσεις (από 31η το 2002 στην 33η το 2003). Η πτώση της ανταγωνιστικής θέσης της Ελλάδας οφείλεται κυρίως στην σημαντική επιδείνωση του δείκτη μακροοικονομικού κλίματος, ο οποίος έπεσε από την 27η θέση το 2002 στην 31η θέση το 2003.


Μεταξύ των χωρών της ΕΕ, η Ελλάδα κατατάσσεται προτελευταία στον δείκτη ανταγωνιστικότητας για την ανάπτυξη και τελευταία στον δείκτη επιχειρηματικής ανταγωνιστικότητας. Η Ελλάδα υστερεί και έναντι πέντε νέο-εισερχόμενων χωρών (Εσθονία, Σλοβενία, Ουγγαρία, Λετονία και Τσεχία) είτε σε έναν από τους δύο, είτε και στους δύο δείκτες..

 

Η πολιτική ηγεσία στέκει αμήχανη μπροστά στο επερχόμενο. Υπουργοί, υφυπουργοί  και υψηλόβαθμα στελέχη δίνουν την εντύπωση ότι ξύπνησαν ξαφνικά και προσπαθούν να ρίξουν γέφυρες προς τις παραγωγικές τάξεις. Δυστυχώς είναι αργά.

 

Οι παραγωγικές τάξεις βρίσκονται στριμωγμένες στο καναβάτσο ανίσχυρες πλέον.  Τμήμα τους  πήραν των «οματιών» τους για άλλες χώρες και αγορές ή αποσύρθηκαν. Το στελεχιακό δυναμικό, όσο άξιζε, απορροφήθηκε από άλλες αγορές ή στην καλύτερη περίπτωση επανδρώνει σήμερα ξένες αλυσίδες που προωθούν τα προϊόντα άλλων οικονομιών. Το μεσαίο στελεχιακό δυναμικό αλλοτριώθηκε και προσκύνησε μια θέση στον κρατικό ή τους παρακρατικούς μηχανισμούς.

 

Η παραγωγική μηχανή των ΜΜΕ ζορισμένη στις ανηφόρες των τριετιών, των δεκαετιών, των ΣΔΟΕ, των ΠΕΚ, της μίζας και της διαφθοράς «έκαψε φλάντζα».

 

Η μικρομεσαία επιχείρηση κλήθηκε να πληρώσει το βαρύ φορτίο που άφησε η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, οι απώλειες των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο  και οι κακές επιλογές.

 

Ξαναζωντάνεψαν μνήμες αιώνων για τον «κεφαλικό φόρο» και τις «αγγαρείες» που επέβαλαν οι κυρίαρχοι (συνήθως οι κατακτητές)  στον λαό, όταν τα πράγματα ζόριζαν. Οι φοροεισπράκτορες και  οι κοτσαμπάσηδες ξαναβγήκαν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και παίρνουν κεφάλια. Την ίδια στιγμή το νέο «αρχοντολόϊ» των ειδημόνων και των τρωκτικών  χαδεύει τις χοντρές κοιλίτσες του και απολαμβάνει το θέαμα οχυρωμένο πίσω από παραμάγαζα και παράκτιες εταιρείες.

 

Οσο και αν προσπαθούν κάποιοι να την εξορκίσουν με πλασματικούς πίνακες στοιχείων. Οσο και αν προσπαθούν να την κρύψουν  σε διπλά τεφτέρια. Η χιονοστιβάδα των εξελίξεων είναι πλέον ορατή. «Η ανακατανομή του πλούτου επιφέρει αργά ή γρήγορα πολιτικές ανακατανομές» (Θεόδωρος Πάγκαλος).

 

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση η ίδιοι υπεύθυνοι κάνουν την τελευταία τους «μπάζα» διαλύοντας κάθε στοιχείο (δείκτη) που τους  δέσμευε   για έργα ανάπτυξης.

 

Σήμερα η απονέκρωση και αποξήλωση  αυτού του νέου τύπου «παρακράτους» που διαχειρίζεται  χρήμα  και πολιτική εξουσία και το οποίο αναπτύχθηκε σαν τον κισσό γύρω και πάνω στον κορμό της κοινωνίας είναι στόχος δύσκολος όσο και  αναγκαίος.

 

Η αναζωογόνηση των θεσμών και των θεσμικών οργάνων δεν είναι ιδεοληψία ή επιστροφή προς τα πίσω κάτω από την πίεση της ανασφάλειας. Η θεσμική λειτουργία είναι η αναγκαία προϋπόθεση για την δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης απαραίτητου συστατικού οποιασδήποτε οικονομικής ανάπτυξης.

 

Αν η συντεταγμένη πολιτεία δεν μπορέσει να ελέγξει το εκτεταμένο παρακράτος, την νομιμοφανή του παραοικονομία και την διαφθορά τότε κεφάλαια και  επενδύσεις θα συνεχίζουν να διαρρέουν μαζί με τα σημαντικά στελέχη που πάντα γεννούσε ο τόπος μας και  η ανάπτυξη θα παραμείνει όνειρο και όραμα που θα στοιχειώνει τις μέρες και τις νύχτες μας.

 

 

Οθων Π. Μιχαλάς

 

Μέλος του Δ.Σ. Επιμελητηρίου Κερκύρας

(21-11-2003 Εφ.Ενημέρωση)

 Εκτύπωση Αποστολή σε φίλο Πες την γνώμη σου

Σχολιασμοί
... επί της Έκθεσης ΚΟΚ
Υπό [03.01.2007 18:08 - ΕΣΕΕ]

Απόσπασμα εγγράφου της ΕΣΕΕ 10/11/2006

... Η απόσταση που μας χωρίζει από τους στόχους της στρατηγικής της Λισσαβόνας, είναι τεράστια, οι ρυθμοί αύξησης της δαπάνης των εθνικών προϋπολογισμών και ιδιαίτερα για την Ελλάδα δεν δίνουν καμία ελπίδα και προοπτικές επίτευξης του στόχου. Ειδικότερα για την χώρα μας, και αν ακόμη εξασφαλίζονταν οι πόροι, απαιτείται η αντιμετώπιση της κατασπατάλησης των ερευνητικών δυνάμεων -εντός και εκτός Πανεπιστημίων- και ο συντονισμός των δομών του ερευνητικού έργου καθώς και των επιλογών ερευνητικών προγραμμάτων. ..

Πλήρες:  http://www.esee.gr/page.asp?id=173




Copyright 2002 -2004© Othon Michalas website - all rights reserved
@portal